Samen met mijn man ben ik 47 jaar geleden naar Lonneker gekomen, Mijn man werd overgeplaatst naar Vliegveld Twente en er werden nieuwe huizen gebouwd in Lonneker. In het begin kende ik niemand en moest ontzettend wennen aan het dialect. Ook in het begin waren de mensen wat afwachtend, maar omdat ik actief ben om contacten te maken veranderde dat later. Al snel via de kerk legde ik mijn eerste contacten. Omdat mijn man en ik altijd hadden getennist in Eindhoven, en in Lonneker daar nog geen mogelijkheden voor waren heeft mijn man samen met iemand de tennisvereniging opgericht. Toen ging het snel, mijn man werd een bekende in het dorp Lonneker. Ik heb zelf ook veel aan tenniscompetities meegedaan en heb daarnaast veel gefietst. Ook heb ik me ingezet voor de palliatieve zorg. Ik heb 1 dochter en voel me vertrouwd en geaccepteerd in Lonneker. De huiskamer Lonneker in het Dorpshuis is een prachtige ontmoetingsplek: “in de huiskamer wordt nooit geroddeld”. Maar 1 ding weet ik zeker: ik zal nooit een echte Lonnekernaar worden.
